Medicina y literatura no son disciplinas tan distantes: ambas comparten el objetivo esencial de entender la condición humana y de acompañar y aliviar a la persona. Con motivo del Día Mundial de la Poesía, en Asomega reivindicamos esta alianza natural. Lo hacemos a través del aire, ese elemento que para un neumólogo es objeto de estudio y para un poeta es el vehículo invisible de sus versos.

En esta ocasión trasladamos el epicentro de esta conversación a Ourense, concretamente a Trives. Para el presidente de Asomega, Julio Ancochea, esta tierra es su origen y su refugio; para el poeta Xosé Luna, fuente de inspiración de unos versos que capturan su esencia "noble y vetusta". Luna no solo describe un paisaje de ríos y carballeiras, sino que construye un himno a la memoria de los antepasados y a la paz. Es su pluma la que da forma al sentimiento de pertenencia que une a tantos gallegos con su tierra.
Como "poeta del aire", Ancochea recoge el testigo de Luna. En su respuesta literaria, el médico reconoce que el aire, en manos del poeta, deja de ser una mezcla de gases para convertirse en "aliento". Esta sintonía, que encuentra uno de sus reflejos en el libro Aire, Amor e Vento —donde se recoge el poema de Ancochea—, es un tributo a la salud del alma y del cuerpo.
Es ahí donde la ciencia y la lírica coinciden: en la importancia de respirar hondo, de soñar y de entender que la salud también se nutre de belleza y solidaridad. En el Día Mundial de la Poesía, nos hacemos eco de este diálogo donde el aire de Trives se convierte en hilo invisible que une la ciencia con la emoción.
TRIVES
Trives noble, vetusta, celta – romana
dende a fermosura das túas atalaias admirada.
Trives Aire, Ouro, Ceo, Vía Nova, Cruz de Malta
por dezanove cometas de prata custodiada.
Vizosos ríos, profundas carballeiras,
centenarios soutos, romarías ledas.
Brancas galerías, lendas, pazos, vellas pedras
beleza amada da túa cerna.
Palabra, soños, amoríos primeiros,
memoria viva dos nosos devanceiros.
Un tempo entre fuxidío e eterno,
Trives, a nosa Terra, fogar materno.
E Bartolomeu, o noso Santiño,
de fama tan milagreira,
ao que lle pedimos boa saúde
e moito sosego na conciencia.
A Pobra de Trives o seu himno canta,
resoa polo universo da bonanza
cunha mensaxe de paz e esperanza
de amor e irmandade que abrillanta.
XOSÉ LUNA
------------------------------------
O profundo é o aire, Aire, aire, aire.
Aire para respirar. Aire para vivir.
Trives ouro, corazón, paraíso natural,
aire puro que dá vida á miña vida, mentres
vou camiñando cando cae a tarde.
Xosé Luna respira, suspira....
E en cada suspiro, un eco de tenrura.
Murmurios de amor que a alma acariña.
E é que no aire palpitan segredos de amor,
o vento abraza, pétalo a pétalo, poemas
e paixón. Si, o aire xa non é aire senón
alento e na súa brisa serena entrelázanse
os soños. O poeta enamorado, respira
fondo, moi fondo. E o vento da Estrada
da Vida acariña os seus soños. E é que
Xosé respira soños, futuro, paixón,
galeguidade, solidaridade... Xosé
Luna e a súa poesía... respiran vida.
JULIO ANCOCHEA